The universal world of Jip

De confrontatie.

2012-02-08T14:35:00.000-08:00

De telefoon ging en verbaasd nam ik op.
"Hallo, met Hakim," zei een serieuze stem aan de andere kant van de lijn. Hij deed zijn keurig voorgelezen intro en vervolgde: "Namens het CBS wil ik je wat vragen stellen. Kan dat?"
Ik knikte, besefte dat Hakim me niet kon zien en antwoordde: "Ja hoor." Hakim maakte een tevreden geluidje en onderwierp me direct aan zijn vragenlijst. Criminaliteit en veiligheid voerden de boventoon, en ik begon me toch langzamerhand af te vragen waarom Hakim nu net míj moest hebben voor zijn onderzoek.
De vragen vlogen me om de oren en ik probeerde zo snel mogelijk te antwoorden. Helaas voor Hakim had hij me net gebeld in een belangrijke fase van de dag: het avondeten. Het was ten slotte niet bevorderlijk voor mijn concentratie om netjes aan de telefoon te blijven met een overheerlijk en bovenal vérs stokbroodje in mijn hand. Net toen ik een stiekeme hap wilde nemen, stelde Hakim me een overdonderende en confronterende vraag.
"Zou u soms wat meer zelfdiscipline willen hebben?" Mijn gedachten gingen ogenblikkelijk uit naar de agenda die op me lag te wachten en ik keek angstvallig om me heen, op zoek naar verborgen camera's. Ook de reep chocolade waar wonderbaarlijk genoeg elke dag een mysterieus stukje van verdween, leek Hakims vraag te bevestigen vanuit zijn plekje in de kast.
"Uhm... Ik denk... Ja..." mompelde ik. Hakim was niet tevreden.
"Is dat waar of helemaal waar? Of misschien niet waar, niet onwaar?" De antwoordopties duizelden me, en met het schaamrood op mijn kaken moest ik toegeven dat 'helemaal waar' de juiste benaming was voor het ontbreken van mijn zelfdiscipline.
Toen Hakim me uitvoerig had bedankt voor het deelnemen aan zijn onderzoek en ik de telefoon neerlegde, begreep ik dat ik zojuist een letterlijke 'wake-up call' had gekregen. Ik was vol goede moed begonnen aan het tweede semester, maar naarmate de tijd verstreek en de hoeveelheid niet-gedane klusjes zich weer opstapelden, werd ik weer mijn oude en vooral luie zelf. Waar was die motivatie toch gebleven? Ik was als een ware Usain Bolt uit de startblokken geschoten maar liet daarna de overwinning liggen. Zonde!
Meteen startte ik de computer op om die verschrikkelijk saaie opdracht nu eindelijk eens af te maken. En in mijn gedachten bedankte ik Hakim: de jongeman die mij op een doodgewone avond een waarschijnlijk onbedoeld maar onwijs verstandig inzicht gaf!

Tentamenweken en oververmoeidheid.

2011-12-11T09:02:00.000-08:00

Morgen was de grote dag, de dag van het tentamen. Ik keek op van mijn boek en staarde uit het raam. De planning die ik een paar weken van tevoren had opgesteld, bleek achteraf gezien niet heel erg realistisch te zijn en het uitstelgedrag leek weer de overhand te nemen. Totdat ik vandaag een ommekeer voelde in mijn leergedrag. Ik was mijn bed uitgekomen en met frisse tegenzin had ik mijn boeken bijeen geraapt om alle stof er op het allerlaatste moment in te stampen - toen ik mijn moeder en zusjelief door het huis zag dartelen met kerstspulletjes in hun handen. Mijn boeken leken zo interessant niet meer en terwijl de decoratie voor mijn neus voorbij werd gedragen, werd me gevraagd of ik ook zin had om mee te helpen het huis te versieren. Ik twijfelde geen moment en wilde gretig alle spullen overnemen, tot ik merkte dat ik niets aan kon pakken vanwege een paar erg zware en vooral verschrikkelijk belangrijke boeken die ik nog in mijn handen had. Mijn ogen konden niet ophouden met op en neer kijken: de gezellige versierseltjes of de saaie boeken? Hallucineerde ik nu of stonden ze me allemaal smekend aan te kijken?
"Nee."
Mijn moeder keek me nu eerder verbaasd aan.
"Ik bedoel, ik heb wel zin om mee te helpen, maar ik moet echt leren nu..." Ik liet mijn stem nog dramatisch wegsterven in vergetelheid, maar het hielp niet: de boeken hadden deze strijd gewonnen en ik moest de dag doorbrengen als een ongezellige, saaie en anti-sociale nerd. Eenmaal bijgekomen van deze tegenslag strompelde ik (met boeken!) de trap af. Beneden in de woonkamer hingen de lampjes al in de plant en glimlachte de kleine kerstman me bemoedigend toe. Ik kon het niet helpen om hem een trotse grijns te laten zien en sloeg het eerste boek open.
"Jip, vind je het leuk om een bezoekje te brengen aan opa en oma?" Mijn moeders stem schalde door het huis, en ik besefte dat ik daar al in geen eeuwigheid meer geweest was. Ik wierp een blik opzij en zag de kerstman weer een hartverwarmende glimlach geven. Ik knipoogde naar hem en besloot me voor één keer eens te gedragen als de wijze en verstandige student die ik behoorde te zijn.
"Sorry mam, ik kan niet mee. Ik moet een tentamen halen!"

Een nieuw begin.

2011-11-24T11:03:00.000-08:00

Met een diepe zucht sloot ik de computer af en leunde ik vermoeid achterover in de bureaustoel. Ik wreef in mijn ogen en bekeek nog voor de laatste keer de opdracht die ik net had afgemaakt. De kleine lettertjes dansten voor mijn ogen en ik wierp een blik op de klok. Twee minuten voor twaalf uur. 's Nachts. De sociale netwerksites barstten van de berichtjes over dat leuke feest, of die leuke kroeg of zelfs dat heerlijk warme bed - ik kreeg er spontaan de rillingen van en probeerde niet te denken aan al de dingen die ik moest missen.
'Je doet een opleiding op de universiteit,' fluisterde ik tegen mezelf. Waarom kon ik de discipline nooit opbrengen? Waarom ging ik altijd pas op het allerlaatste moment aan de slag? Met mijn middelbare school-mentaliteit was ik de tentamens tegemoet gewandeld: ik leerde een paar dagen van tevoren en ging vol goede moed de strijd aan, maar tevergeefs. De tentamens had ik allebei niet gehaald. Na deze tegenslag had ik beseft dat ik met mijn uitstelgedrag niet kon overleven tussen de studiebollen en slimmeriken op de universiteit, en stelde ik een planning op waardoor mijn sociale leven op een laag pitje kwam te staan. Het viel me zwaar. De tijd waarin ik kon genieten van het niks-doen en luieren was definitief voorbij, en nu moest ik dus echt aan de bak. Hard werken was ik helemaal niet gewend. Volhouden al helemaal niet. Maar nu, in deze nieuwe fase en andere tijd, ging ik werken en volhouden en dat ook nog eens allebei tegelijk. Want de universiteit klonk me zo mooi in de oren, dat ik koste wat kost mijn kansen wilde behouden. Dat diploma is van mij!

Diploma op zak!

2011-07-02T05:06:00.000-07:00

Mijn handen trilden toen ik de pen van de tafel pakte. Voor me lag het papiertje waar ik al zes jaar lang voor had gewerkt, en met het ondertekenen van dit VWO-diploma zou mijn middelbare schooltijd voor altijd voorbij zijn. Nog een laatste keer wierp ik een blik op mijn mentor; ze glimlachte en ik voelde hoe alle ogen zich op mijn diploma richtten. Langzaam zette ik mijn handtekening op de daarvoor bestemde plaats, en meteen maakte mijn nervositeit plaats voor een vreemd soort opluchting. Dit was het dan. Ik was geslaagd en officieel een student van de Universiteit van Tilburg, geen leerling meer van het Augustinianum met leraren die je eindelijk een beetje had leren kennen. Ik had het niet verwacht, maar toch vond ik het erg om na de diploma-uitreiking weer weg te gaan. Het laatste jaar, waarin mijn beste vrienden en vriendinnen zoveel beter had leren kennen en de leraren je eindelijk behandelden als 'mens' in plaats van 'leerling', het lag nu allemaal achter me. Ik kon weer helemaal opnieuw beginnen op een nieuwe school, met nieuwe mensen en nieuwe vakken. Maar waar ik nog het meeste voor vreesde, was het feit dat iedereen nu zijn eigen weg zou gaan. De één op kamers in Amsterdam of Delft, de ander gewoon lekker thuis en weer een ander naar het buitenland; weg van het vertrouwde schoolgebouw in hartje Eindhoven.
Ik hoop alleen met heel mijn hart dat we elkaar niet uit het oog verliezen, want het allergelukkigst was ik in dit laatste jaar, waarin we met iedereen hebben gestreden voor dat felbegeerde diploma. Natuurlijk is dit niet het einde van mijn verhalen, want op de universiteit zal ik nog genoeg beleven wat ik met jullie wil delen. Op naar het volgende jaar!

Eindexamen nummer 2: Kunst.

2011-05-18T10:42:00.000-07:00

Vlak voordat de deur van de mediatheek opengemaakt werd, voelde ik de spanning nog even naar mijn wangen stijgen. Om me heen zag ik ook een paar verhitte, rode gezichten en ik moest stiekem even lachen toen ik terugdacht aan de eerste proefwerkweek op deze school; weliswaar een stukje kleiner stonden we toen allemaal, op precies dezelfde manier, heen en weer te springen om de zenuwen onder controle te krijgen.
De computers waren al opgestart, en de examenbegeleider vond het nodig om nog even te benadrukken dat we het 'testjaar' waren - de allereerste lichting die mocht werken met het nieuwe examen, geheel op de computer. Dit laatste joeg me het meeste angst aan, omdat mijn technische kennis meestal ophield bij het aan- en uitzetten van zo'n machine.
Mijn naamkaartje lag ook al klaar en ik rangschikte mijn pennen, potloden en snoepjes op het stukje tafel naast de muis. Mocht er iets mis gaan, kon ik altijd nog terugvallen op de ouderwetse manier. Toen iedereen zijn plekje gevonden had, was het tijd. Nerveus klikte ik het start-knopje aan, en de eerste vraag verscheen in beeld. Even moest ik nadenken maar al gauw begon ik ongeduldig te typen - het geluid van de andere toetsenborden maakte irritante tikjes en ik moest mijn best doen om er niet naar te luisteren. Bij vraag 10 was ik helemaal in mijn element; voor mijn gevoel racete ik door het examen heen en ik wist bij elke vraag wel een antwoord te bedenken.
Maar toen, ik wilde net het antwoord intypen, gebeurde het: mijn computer reageerde niet meer en er verscheen een 'error' in beeld. Mijn kennis van computers was nog net breed genoeg om te weten dat 'error' niets goeds betekende, en nerveus stak ik mijn bevende hand in de lucht om de examenbegeleider te wenken. Hij was zo verdiept in zijn eigen werk, dat hij me in eerste instantie niet opmerkte. Pas toen ik een verwrongen kuchje uit mijn keel wist te persen, keek hij omhoog en zag hij de paniek in mijn ogen. Vanuit een andere hoek van de ruimte sprong nog een docent op en ik moest even lachen toen ik besefte dat ze mijn computerkennis blijkbaar zo laag inschatten, dat er maar liefst twee deskundigen nodig waren om me uit de put te helpen. Vlug kwamen ze aangesneld, stelden me gerust en instrueerden me hoe ik het examen opnieuw moest opstarten. De antwoorden - zei de examenbegeleider nog voordat ik mijn mond open kon doen - waren allemaal bewaard doordat de computer elke letter had onthouden die ik ingetypt had. Ook vertelde hij me nog dat ik één minuut en veertig seconden extra mocht doorwerken, en toen ik een keer flink inademde, kon ik er weer tegenaan.

Thuis achter mijn eigen, vertrouwde computer kon ik niet wachten tot het twee uur was; het tijdstip waarop het correctievoorschrift on-line zou komen te staan. De seconden tikten voorbij en uiteindelijk verschenen de magische woordjes in beeld: de antwoorden stonden erop!
Ik had mijn antwoorden niet overgeschreven maar hoopte dat ik ze nog kon onthouden. Ik klikte het correctiemodel aan, en was even gedesoriënteerd. De antwoorden die ik in mijn hoofd had, leken in de verste verte niet op de antwoorden die nu voor mijn neus gedrukt werden. Lichtelijk in paniek keek ik, vergeleek ik en concludeerde ik: van de vijfenzestig score-punten had ik er waarschijnlijk maar liefst... zevenentwintig. Ik beet op mijn onderlip en typte mijn aantal punten in op een andere site. Het verwachte punt lag ongeveer tussen de 4,3 en de 5,1. Volledig van de kaart besefte ik dat ik de vragen totaal verkeerd begrepen had, maar toen ik later andere leerlingen over het examen sprak, bleken zij ook te hoge verwachtingen gehad te hebben van hun punt.
Voor de derde keer deze dag nestelde ik mezelf achter de computer. Het internet werd door een simpele klik opgestart en ik begon, met protesterende en overbelaste vingers, te typen: www.examenklacht.nl.

Eindexamen nummer één: Nederlands.

2011-05-17T11:16:00.000-07:00

Aangezien ik thuis bijna stierf van de zenuwen, was ik op mijn fiets gesprongen en onderweg naar het Augustinianum; voor twee weken eventjes de hel van Eindhoven. Ondanks mijn vroege vertrek spurtte ik naar school en was ik ruim een uur te vroeg voor het allereerste eindexamen, Nederlands. Ik dacht dat ik de enige was, maar de hele hal stond al vol met nerveuze eindexamenkandidaten die, net als ik, te zenuwachtig waren om stil te blijven zitten. In een hoekje stond iemand nog een laatste keer zijn boek door te bladeren, terwijl ergens anders overdreven gegiechel opsteeg - ik herkende het zenuwachtige gegrinnik dat ik zelf ook altijd produceer wanneer ik gespannen ben.
Doelloos ben ik toen de hele school doorgelopen om de aula te ontwijken, maar toen het bijna half twee was, kon ik er niet meer aan ontkomen. Nog een keer ging ik naar de toiletten om mijn flesje met water te vullen, iets wat later nutteloos bleek; de flesjes water stonden voor iedereen al klaar. Ik zocht mijn plekje in de aula en ging zitten, om mij heen zag ik anderen ook enigszins angstig om hen heen kijken naar een uitweg. De zenuwen in mijn buik namen nu echt de overhand; ik kreeg een misselijkmakend gevoel toen ik het mapje met examens in het vizier kreeg. In de verte zag ik een bleek-uitziende vriendin haar pennen rangschikken op haar tafeltje, de jongen voor haar zat nonchalant onderuitgezakt in zijn stoel - zijn gezicht echter in een geforceerde grijns toen iemand hem aanstootte.
De examenbegeleider kuchte, schraapte zijn keel en tikte met zijn pen op het bureau om de aandacht te trekken, maar al bij het eerste geluidje werd het doodstil in de zaal. Alle vertrokken gezichten keken zijn kant op en minstens honderd paar ogen volgden hem en de examens terwijl hij ze uitdeelde. Ook ik kreeg twee boekjes voor mijn neus, twee tekstboekjes weliswaar, zodat ik met een piepgeluidje duidelijk moest maken dat er geen bijlage bij zat. Na een slopende minuut had iedereen toch de juiste boekjes in handen, en gaf de begeleider het teken dat we mochten beginnen.
Mijn handen trilden, maar uiteindelijk kreeg ik het boekje toch open en begon ik te lezen. Ik scande de cruciale informatie en bekeek toen vlug de vragen die gesteld werden over de tekst. Bij de eerste paar vragen kon ik mijn ingehouden adem stilletjes laten ontsnappen; deze vragen leken heel erg op de vragen die ik de afgelopen dagen had geoefend. Bijna opgelucht keek ik om me heen - sommige leerlingen keken gefrustreerd naar hun examen, maar anderen leken bijna net zo enthousiast als ik en waren al driftig aan het schrijven. Ook ik zette dus mijn pen op het papier, mijn zenuwen waren al zo goed als verdwenen.

Toen ik thuis achter de computer de officiële antwoorden vergeleek met die van mij, was ik helemaal euforisch; mijn punt zou - als ik het goed had nagekeken - tussen de 7,3 en de 8,1 zitten. Ik kon me het al bijna niet meer voorstellen dat ik me zoveel zorgen had gemaakt over het eerste examen, en ik had al bijna zin om mijn kennis ook op het tweede examen los te laten. Nog een dag leren en dan kon ik er weer tegenaan; kunstgeschiedenis deze keer.

In het heetst van de strijd.

2011-05-16T02:35:00.000-07:00

Nog een allerlaatste keer gluurde ik in mijn boek naar de antwoorden van het oefenexamen, en besefte dat dit over een paar uur afgelopen zou zijn. Om half twee stipt zouden de eindexamens Nederlands in heel het land van start gaan, en dan kon ik niet even tussendoor mijn werk controleren om te kijken of ik in de goede richting zat. Drie uur lang zwoegen op een examen - om vervolgens vlug op internet te kijken hoeveel punten je waarschijnlijk hebt gescoord - het was voor mij net een nachtmerrie. Het feit alleen al dat drie uur stilzitten voor mij een onmogelijke opgave leek, bezorgde me slapeloze nachten.
Ik kon mezelf ook wel voor mijn kop slaan als ik aan de afgelopen twee weken terugdacht. De eerste week leek het examen nog zo ver weg dat ik het mezelf permitteerde om een paar dagen uit te rusten alvorens écht te beginnen met leren. Die paar dagen werden al gauw de hele week - de rest van de familie was immers ook vrij, en wie ben ik om dan te zeggen dat ik liever leer in plaats van een dagje naar het strand te gaan? De tweede week had ik mijn motivatie gedeeltelijk heroverd, maar omdat ik nog steeds bezig was in een spannend boek, wilde ik die toch wel graag uitlezen. Als ik het boek zou laten liggen, zat ik toch met mijn hoofd alleen maar bij het verhaal? Ergens in mijn onbewuste pruttelde wat tegenstand, maar voor ik het wist had ik het boek al opengeslagen en was ik weer fanatiek aan het... niet-leren.
Maar afgelopen donderdag, toen de wolken het de zon niet toestonden eens lekker te gaan schijnen, ontwaakte ik uit mijn trance. Ik zat achter de computer, maar verveelde me kapot. De schoolboeken lagen demonstratief op tafel en leken me wel toe te roepen; niet zoals de verleidelijke roep van die ene dvd, nee, het deed me denken aan het ouderlijk gezag. Met een waarschuwende ondertoon fluisterden ze: "Het is je eigen keus, Jip. Als je ons nu niet openslaat, weet je dat het er nooit meer van komt. Je hebt eindelijk de keuze voor een opleiding gemaakt, verpest het nu niet door te zakken voor je eindexamens!" Dit laatste, besefte ik met een schok, was de brute realiteit. Ik had me inderdaad net ingeschreven voor de studie 'Communicatie- en informatiewetenschappen', en ik was zo blij dat ik het eindelijk wist, dat ik de examens bijna over het hoofd had gezien. Als ik dit jaar niet zou halen, moest alles weer opnieuw! Een heel jaar nog, voordat ik me bij mijn vrienden kon voegen en de volgende stap zou kunnen zetten.
Voorzichtig zette ik een paar stappen in de richting van mijn boeken. Ze lagen nog steeds op hetzelfde plekje op de tafel, maar dit keer zou ik ze daar niet laten liggen. Het bovenste boek (kunstgeschiedenis) glimlachte me bemoedigend toe toen ik hem opensloeg en besloot om deze keer in mijn leven wél iets af te maken; mijn schoolcarrière.

Het onbezorgde bestaan.

2011-04-17T10:39:00.000-07:00

Heerlijk genietend van de stralende zon leunde ik achterover in de luie tuinstoel en sloeg ik nog een pagina van mijn boek om. Lezen als vrijetijdsbesteding, dat had ik al lang niet meer gedaan! De laatste keer dat ik een boek in mijn handen had gehad, was het om nog even die laatste wiskundeformule te controleren voordat ik me op het examen stortte. De geur van zonnebrandcrème deed me denken aan de hete zomers op het strand, maar de zon in april was ook fel genoeg om van te verbranden en dus had ik de nodige voorzorgsmaatregelen getroffen; ik wilde mijn allerlaatste, échte schoolweken niet als een rood-aangelopen kreeft doorbrengen. Want de allerlaatste schoolweken waren nu ingegaan, en ik kon er niet over ophouden. Nog maar twee weken, piepte ik dit weekend opgelaten. Nog maar twee weken, en dan ben ik vrij! Mijn ouders hadden de hoop opgegeven, probeerden me niet elke keer weer te corrigeren - je moet nog centrale examens maken! - en ik was ervan overtuigd dat ik deze keer ook zonder hun voorzichtige waarschuwingen de eindstreep zou halen. Ik was zo dichtbij dat ik de overwinning al kon ruiken en in plaats van het angstzweet dat normaliter over mijn hoofd druppelde bij de gedachte aan mijn examens, werd ik warm van enthousiasme over de toekomst. Omdat ik door vele studenten al gewaarschuwd was voor een lege portemonnee en veel extra studiekosten was ik druk bezig met solliciteren; het feit dat ik mijn sollicitatiebrieven verstúúrde was al een pluspunt. De ietswat luie Jip zou gaan leren, studeren en werken zoals een echte studente betaamde - zonder mokken en klagen, want de toekomst zou haar bieden wat ze nodig had. Over een juiste studie piekerde ik niet meer, die zou ik vanzelf wel tegenkomen. Toevallig was ik net geïnteresseerd geraakt in de studie 'Communicatie- en Informatiewetenschappen', dus misschien was dit wel "de ware". Als er één ding is dat ik heb geleerd, is het het volgende:
Zoekt er vooral niet naar en gij zult vinden!

Lang leve het eindexamenjaar!

2011-03-29T10:13:00.000-07:00

Zaterdagochtend werd ik wakker met een gevoel van intens geluk. De schoolexamenweek was weer voorbij en ondanks mijn niet zo heel erg gemotiveerde inzet, ging het voor mijn gevoel nog goed ook. Naar de punten was het nog even gissen, maar de stress was in ieder geval helemaal weggeëbd. Gapend hees ik mezelf overeind in mijn heerlijk warme bedje, en het idee van 'huiswerkvrijheid' toverde een glimlach op mijn uitgeslapen gezicht. De zon kroop ondertussen stiekem tussen mijn gordijnen door de slaapkamer in en voorspelde een geweldige dag.

Heerlijk uitgeslapen én gedoucht bestrooide ik mijn beboterde boterham met een dikke laag hagelslag en streek mijn haar achter mijn oren. Toen mijn moeder binnenkwam en ik omhoog keek met een met hagelslag besnord gezicht, kon ik zelfs met haar meelachen om mijn idiote vertoning in plaats van chagrijnig naar mijn kamer te stampen. Ze leek het zelf ook op te merken want toen we uitgelachen waren, vroeg ze: "Hoef je soms niet meer te leren? Je lijkt zo rustig." Ik glimlachte.

"Ik hoef nog maar een maandje naar school!" riep ik verrukt. En voordat mijn moeder haar mond open kon doen: "Én dan nog het eindexamen maken natuurlijk..." Maar gelukkig maakte ik me daarover niet meer zo'n zorgen; ik zou een planning gaan maken en me daar voor de verandering wél eens aan gaan houden. Tot nu toe stond ik gemiddeld slechts één onvoldoende (wiskunde natuurlijk...) en ik had mijn motivatie voorlopig weer teruggevonden. Voor nu stonden er alleen nog maar leuke dingen op de planning: het eindexamenfeest, de stuntdag, het gala en natuurlijk de diploma-uitreiking, waar ik hopelijk mijn eigen diploma in ontvangst kan nemen.

Mijn moeder zag dat ik was afgedwaald en stond op om haar eigen boterham te gaan maken, maar een plotselinge vlaag van paniek en angst deed me plots beseffen dat ik nog steeds geen studie gevonden had om volgend jaar mee te beginnen. Ik sprong op en greep mijn moeders hand - alsof ik een klein kind was - om haar te vertellen wat me dwars zat, maar ze leek het al te merken.

"Het geeft niets dat je nog niet weet wat je wilt gaan doen," antwoordde ze kalm. Mijn mond viel open van verbazing; na de hond was plotseling mijn moeder ook helderziend?

"Hoe... hoe weet je dat...?" stamelde ik, maar ze haalde haar schouders op.

"Het zit je al een tijdje dwars," zei ze alleen maar. Ik moest onwillekeurig een beetje lachen en kreeg opeens een geniaal idee. Ik had maar liefst vier maanden de tijd om een studie te vinden die bij me paste, vier maanden waarin ik me kon oriënteren en zoeken totdat ik dé studie gevonden had. Mijn plotselinge ingeving gaf me een bijna euforisch gevoel en ik sprong meteen achter de computer om een paar universiteiten binnenstebuiten te keren.

Gek genoeg kroop, terwijl de site van de universiteit van Tilburg aan het laden was, de hond uit zijn mand om zich eens lekker tegen mijn benen aan te nestelen.

Uitstelgedrag.

2011-03-13T03:45:00.000-07:00

Uitstellen is mijn lievelingsvak. Niet alleen met leren voor mijn examens moet ik nog beginnen, maar ook het schrijven van een column en het bedenken van een mogelijke studie probeer ik naar voren te schuiven. Niet omdat ik er geen zin in heb, hoor - integendeel! Schrijven is wat ik het liefste doe en ik hoop nog elke dag dat er opeens een perfecte studiekeuze uit de lucht komt vallen, maar het lijkt wel alsof het 'uitstelgedrag' een ongrijpbare invloed heeft op mijn dagelijkse doen en laten. Het leren van mijn examens is inderdaad geen pretje, maar ondanks het feit dat ik graag met hoge cijfers het jaar wil verlaten, kan ik mezelf gewoonweg niet motiveren om er iets voor te doen. Laat ik een willekeurige dag als voorbeeld nemen:

Vrijdag 11 maart
Neuriënd kom ik uit de douche, een natte handdoek om mijn haren en een ijzersterk humeur. Vandaag zal ik ermee beginnen! Ik voel me een overwinnaar als ik mijn boeken bij elkaar sprokkel om eindelijk mijn examens voor te bereiden. Ik leg Engels bovenop, want daar begin ik als eerste aan. Vlug schiet ik in mijn gemakkelijkste kleding en knoop ik een elastiekje in mijn haar. Beneden roep ik "goeiemorgen", giet ik een beker koude thee zonder klagen de slokdarm in en knaag ik aan een boterham met pindakaas. Niet te lang ontbijten, denk ik nog, want nu is de motivatie nog aanwezig! Allebei de ouders kijken vol verbazing naar hun dochter en ik kan hun hersenen horen kraken, want: huiswerk en goedgehumeurd, hoe kan dat nu? Ik glimlach met een mond vol boterham en pindakaas alvorens mijn bord weg te zetten en de vaatwasser uit te ruimen (de ouders krijgen inmiddels argwaan).
"Ga je vandaag echt leren?" vraagt moeder nonchalant. Ik knik en ik zie hoe ze haar kaken stijf op elkaar drukt om te voorkomen dat haar kin naar beneden zakt en een gapend gat toont. Met een groots gebaar sla ik mijn agenda open, en zie dat ik voor het Engels examen ook het boek Macbeth goed moet kennen. Natuurlijk hebben we dat boek op school allang gelezen, maar misschien moet ik de film ook nog eens goed bekijken zodat ik het verhaal helemaal snap. Ik grijp de dvd uit de kast en lees de achterkant, maar nog voordat ik het schijfje uit de doos gehaald heb, valt mijn oog op een andere film.
En dát is het moment, daar gebeurt datgene dat ik de hele ochtend nog zorgvuldig heb kunnen vermijden: mijn motivatie om te leren is zo plotseling verdwenen als het gekomen was. Ik klem de dvd van Macbeth met beide handen stevig vast, maar het 'uitstelgedrag' neemt de overhand. De motivatieloze Jip legt de dvd aan de kant en overtuigt zichzelf ervan dat het leren ook een andere keer nog kan. Een klein vlaagje gemotiveerde Jip stribbelt heftig tegen, maar de motivatieloze Jip duwt de dvd van Macbeth resoluut in het kleinste hoekje van de kast en grijpt de andere - inderdaad veel leukere - film om er eens lekker een lui dagje van te maken.

De oplossing.

2011-02-07T10:20:00.000-08:00

Nog één keer overdacht ik de meeloopdag in Nijmegen van afgelopen maandag. Het liefst was ik teruggekomen met een euforisch gevoel omdat ik eindelijk mijn opleiding had gevonden, maar helaas: het viel wederom tegen. Het idee dat ik me vier jaar lang zou moeten verdiepen in één taal zonder er actief mee bezig te zijn viel me enorm tegen. En dat niet alleen, de dag was ook nog behoorlijk slaapverwekkend en totaal niet wat ik van mijn studie verwachtte... Ik baalde als een stekker.
Wat moest ik nu doen? In mei was de uiterste inschrijfdatum voor de vervolgstudies, maar op dit moment had ik nog geen flauw idee van wat ik überhaupt zou willen studeren. Alles wat ik tot nu toe leuk vond, was in studie-verband hartstikke saai!
Diep in gedachten aaide ik mijn hond - hij hief zijn kop op en keek me begripvol aan. Opeens schoot me iets te binnen.
'Kom op!' Mijn hond schrok van het harde stemgeluid en sprong op. 'Jij hebt me de vorige keer toch ook geholpen bij mijn studiekeuze? Tijdens die wandeling, weet je nog?'
Mijn hond knipperde verdwaasd met zijn ogen voordat hij weer ging liggen, maar ik gaf niet zo snel op.
'Je weet waar ik het over heb! Nu weet ik ook niet wat ik moet doen, en jij kunt me helpen!'
Ik zag mijn eigen dwaasheid weerspiegeld in zijn grote, zwarte ogen en besefte dat ik gek aan het worden was. Waarom praatte ik nu tegen mijn hond alsof hij me begreep? De vorige keer was het een man die me de studie Nederlands had voorgesteld, en niet mijn hond die op miraculeuze wijze begon te praten.
'Je bent gek,' zei ik tegen mezelf, en mijn hond was het daar overduidelijk mee eens - hij knipperde en deed toen zijn ogen dicht.
Ik zuchtte en legde mijn hand weer op de kop van mijn hond, die dankbaar snoof.
De allereerste prioriteit was gewoon het halen van mijn diploma, en daarmee uit. Wat daarna kwam zou ik dan wel zien, desnoods ging ik er even een jaartje tussenuit! Ik slaag toch op mijn zeventiende, één jaartje erbij zou geen ramp zijn. Opgelucht haalde ik adem, en ik besefte dat er een glimlach over mijn gezicht trok zoals ik die in geen weken meer gehad had.
Eindelijk had ik de zaken op een rijtje: ik ging gewoon zoeken naar een leuke studie en als ik die niet gevonden had vóór de uiterste inschrijfdatum, wachtte ik nog een jaartje met studeren!
Mijn hond deed zijn ogen even open, en ik durfde te zweren dat hij me - alvorens weer in slaap te vallen - een dikke knipoog gaf.

Nietsnut.

2011-01-05T03:21:00.000-08:00

De aftiteling verscheen in beeld en ik hees mezelf overeind, op zoek naar de afstandsbediening. De hele vakantie had ik tot nu toe besteed aan het kijken van films, het luieren op de bank en vooral het uitstellen van schoolwerk, maar langzaam besefte ik dat daar toch verandering in zou moeten komen. Ik had nog maar een halve week om me te richten op mijn boekverslagen voor Frans en Nederlands en het profielwerkstuk - de planning die ik zorgvuldig had opgesteld vóór de vakantie was begonnen, lag nu ergens tussen het oud vuil in mijn kamer. Eindelijk had ik de afstandsbediening in mijn handen, en resoluut zette ik de televisie uit.
De eerste opgave was meteen ook de moeilijkste: mijn agenda openslaan. Ik had het de hele vakantie nog niet aangedurfd, omdat ik bang was dat ik onverwachts nog een grotere opdracht over het hoofd had gezien. Met een bonkend hart zocht ik naar de juiste pagina. Ik bladerde de allerlaatste bladzijde opzij en liet mijn ingehouden adem ontsnappen toen ik zag dat er geen andere opdrachten gepland stonden voor de weken na de vakantie. Dat was al een pak van mijn hart.
De tweede opgave was er een waar ik enorm tegen op zag. Ik bladerde het boekje door dat ik van mijn lerares Frans gekregen had, en zag tot mijn grote opluchting dat het iets begrijpelijker was dan het vorige boek dat ik in het Frans had moeten lezen. Het lezen van de eerste bladzijde kostte erg veel tijd, maar ik was allang blij dat ik het min of meer begreep. Als ik dit boekje nu voor volgende week uitkreeg, hoefde ik me geen zorgen meer te maken over het boekverslag dat ik voor Frans moest maken. Alleen de boekverslagen voor Nederlands waren nu nog een probleem. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan toen ik besefte dat ik de verslagen allang af had kunnen hebben áls ik tenminste niet zo lui was geweest om het uit te stellen tot het laatste moment.
Opeens besefte ik waar ik mee bezig was. Ik zat nota bene in het eindexamenjaar! Ik kon me het echt niet veroorloven om nu opeens mijn inzet drastisch te verlagen! Zo dicht bij het einde van het leerjaar, en dan de moed opgeven? Echt niet! Ik zou nog even door moeten zetten, maar dan was ik gewoon klaar! Dan kon ik gaan doen wat ik echt wilde!

Met dit besef in mijn achterhoofd had ik best weer zin om naar school te gaan. Het eindexamen kon me niet snel genoeg komen, want ik wist honderd procent zeker dat ik dit jaar mijn diploma in ontvangst kon nemen.

Hond.

2010-12-24T03:09:00.000-08:00

Ploeterend door de sneeuw overdacht ik mijn toekomst. De hond trok aan zijn lijn en wilde elk plekje met zijn neus besnuffelen voor we verder konden. De sneeuwvlokken lieten hem elke keer weer schrikken, wat grote hilariteit opleverde.
'Kom op, even doorlopen!' siste ik tegen de hond - en meteen besefte ik hoe gek het klonk. Alsof de hond hierdoor meteen trippelend mee zou lopen. Maar aan de andere kant; praten tegen een dier luchtte wel ontzettend op. Hij maakte in ieder geval geen irritante sneren of vervelende opmerkingen, maar bood een fantastisch luisterend oor.
'Wat zal ik nou eens studeren?' vroeg ik de hond. Hij zei niets terug, maar keek met gespitste oren naar me op. Waarschijnlijk verwachtte hij een lekker koekje.
'Nee, je hebt gelijk,' zei ik. 'Ik moet er nog maar eens goed over nadenken.' De hond besloot dat hij geen koekje kreeg en richtte zijn aandacht weer op de sneeuw.
'Maar ik heb er al over nagedacht, en ik weet nog steeds niets.' Ik keek naar de hond. Hij snoof een beetje sneeuw op en niesde.
'Ik weet al zeker dat het iets met taal wordt.' Toen ik mijn ogen weer op de weg voor mij richtte, kreeg ik van de schrik haast een hartaanval.
'Iets met taal? Dat is leuk.' De man voor me kon zijn grijns niet bedwingen, en ik kon wel door de grond zakken.
'Ik was... tegen mijn hond aan het praten,' prevelde ik.
'Ja, dat hoorde ik.' De man gaf de hond een aai over zijn kop. 'Je weet duidelijk niet wat je wilt studeren, hè?'
Ik schudde beschaamd mijn hoofd.
'Ik vind je echt een taal-meisje, hoor.' Hij knikte en voegde er terloops aan toe: 'En bovendien is een studie als "Nederlandse Taal" echt heel erg interessant.'
Ik kreeg een ingeving zoals je in een film altijd ziet: de zon brak door en scheen een helder licht op de toekomst.
'Dat is het!' riep ik. 'Nederlands!' Waarom had ik daar zelf niet aan gedacht?
De man schonk me een vriendelijke glimlach en gaf de hond nog een aai.
'Zo te zien heb je me niet meer nodig,' zei hij. 'Veel succes nog, meisje!'
Ik bedankte hem met heel mijn hart en keek hem vol verbazing na.
De hond begon ongeduldig te janken, en ik bukte om hem een grote knuffel te geven.
'Dankjewel,' fluisterde ik in zijn oor.
De hond had zojuist gezorgd voor mijn nieuwe studiekeuze.

Wat nu?

2010-12-15T10:35:00.000-08:00

Ik keek uit het smerige treinraampje naar het voorbij flitsende landschap, en overdacht mijn dag voor de zoveelste keer.
Vandaag was ik een dagje gaan meelopen op de opleiding van mijn dromen: Journalistiek. Ik was van tevoren best nerveus, en hoopte met heel mijn hart dat de opleiding aan mijn eisen zou voldoen. Maar tot mijn spijt moest ik het tegenovergestelde concluderen: de dag was in zijn geheel behoorlijk tegengevallen. Ik was in eerste instantie redelijk in paniek geraakt bij het horen van de vakken die ik zou gaan volgen (economie bijvoorbeeld, dat was toch niets voor mij?) en had meer de indruk van een nieuwe middelbare school dan een echte vervolgopleiding. Aan het eind van de dag had ik een behoorlijke deuk in mijn voorstelling van de opleiding opgelopen, en eenmaal in de trein kon ik mijn gedachten niet meer bedwingen. Toen ik ging zitten, begon ik van de zenuwen haastig mijn mandarijntje te pellen, maar in mijn hoofd was het één grote chaos. Wat moest ik nu doen? Ik had toch allang besloten dat het deze opleiding ging worden? En hoe moest ik nu nog een andere opleiding vinden die wél aan mijn interesses voldeed? Het duurde lang voordat de trein eindelijk vertrok, en in de tussentijd was ik wel drie keer gaan verzitten in de uitgestorven coupé. Ik was compleet van de wereld en pas nadat hij me aantikte, merkte ik de conducteur op, die mopperend mijn kaartje wilde bekijken. Enigszins beschaamd volgde ik de gebruikelijke procedure, alvorens weer optimaal gestrest uit het raam te mogen turen.
Het was een catastrofe...

Finaly done!

2010-12-07T13:46:00.000-08:00

Met een brede glimlach verliet ik de proefwerkzolder. Mijn allerlaatste examen - geschiedenis - ging werkelijk perfect! Ik kon het bijna niet geloven, maar ik had zojuist in een halfuurtje alles op kunnen schrijven wat ik wist zonder er bij na te denken. I nailed it! De glimlach kon niet van mijn gezicht verdwijnen, ook niet toen ik door de gladheid bijna mijn evenwicht verloor op mijn wiebelige fiets en met een kloppend hart overeind krabbelde alsof er niets gebeurd was. Ik kon er niets aan doen, maar ik voelde me... euforisch. Mijn eerste examenweek, waar ik stiekem bloednerveus voor was, had ik al achter de rug. Niets kon me tegenhouden met deze pas-behaalde overwinning, en toen ik stond te wachten bij het stoplicht kon ik mezelf er niet van weerhouden om breed te grijnzen naar mijn collega-fietser, die enigszins verward een lichtelijk-gedwongen grimas op zijn gezicht wist te toveren.
Het stoplicht sprong op groen en ik glibberde verder over de met ijs bedekte fietspaden, verlangend naar de warme woonkamer en een heerlijke kop met chocolademelk. Onderweg zag ik alleen maar gelukkige mensen, die weerspiegelden hoe ik me op dat moment voelde. Maar pas bij de derde, opperst vrolijke voorbijganger proestte ik het uit - het effect van mijn vrolijkheid op mijn omgeving was werkelijk hilarisch. Met dit weer verwachtte ik eerder chagrijnige mensen te zien die mokkend over de gladde wegen maakten dat ze wegkwamen, maar verrassend genoeg was er in velden of wegen niemand te zien die minder vrolijk was dan ik. Of ten minste, ik merkte ze niet op. Want natuurlijk bestaat er geen dag waarop iederéén even gelukkig is, of zich hetzelfde voelt als jij. Het is hoe jij naar de wereld kijkt; dat maakt het verschil.

Middenin.

2010-12-01T13:17:00.000-08:00

En daar zat ik dan. Maandagochtend om negen uur precies sloeg ik mijn allereerste schoolexamen open. Diep in me borrelde mijn angst weer op om te falen, maar resoluut duwde ik het weg en begon te schrijven. Engels, dus gelukkig niet zo moeilijk. En we hadden ruim de tijd om de opdracht af te krijgen, dus ik hoefde me nergens zorgen over te maken! Tijdens het zetten van een punt achter een zin, dwaalde mijn blik af naar het raam. Buiten dwarrelden de allereerste sneeuwvlokjes zachtjes naar beneden, en een melancholisch kerstgevoel kwam in me op - zo rond november kreeg ik altijd zin in clichés als warme chocolademelk, een open haard (bij ons thuis ontbreekt nog steeds elk spoor) en een heerlijk romantische film. Opeens kreeg ik in de gaten dat ik zat te dromen, en toen ik geschrokken om me heen keek, merkte ik dat iedereen al heftig in de weer was met pen en papier. De rode gloed van schaamte trok over mijn gezicht en ik besefte dat de surveillantes waarschijnlijk al veelbetekenende blikken hadden uitgewisseld over mijn slaperige voorkomen en het feit dat ik als enige niet aan het schrijven was. Driftig pakte ik mijn pen en krabbelde erop los, om te laten zien dat ik wél een goed examen kon afleggen.

Op dinsdag was ik gelukkig niet zo dom om te dagdromen tijdens mijn examens aardrijkskunde en filosofie (dat zou echt een nul zijn geweest als ik niet wakker was), maar op woensdag had ik er wel weer een handje van. Alweer een taal, Nederlands dit keer, en alweer moest ik mezelf betrappen op starende blikken en wezenloze momenten. Misschien probeerde mijn lichaam het slaaptekort 's nachts te compenseren met een dutje overdag, maar tijdens het examen kwam het duidelijk niet van pas. Pas na drie keer mijn betoog te hebben overgelezen, realiseerde ik me dat mijn bronvermelding helemaal niet klopte en ik per ongeluk de legendarische schrijver 'Hermans' had vertaald naar 'Gernandts'. Maar dit zorgde er wel voor dat ik meteen klaarwakker in mijn stoel omhoog schoot, en eindelijk met mijn volle verstand aan mijn opdracht kon werken. Het slaapgebrek (lees: stressoverschot) moest maar eens afgelopen zijn.

Misschien moet ik nu ook maar eens naar bed...

Nog een ruime week!

2010-11-18T10:18:00.000-08:00

Met een tevreden glimlach zette ik een krulletje achter de zojuist voldane opdracht op mijn schema.
'Aardrijkskundesamenvatting, check!' fluisterde ik tegen mezelf. Ik draaide de volumeknop van de radio wat omhoog en ging achteruit zitten in mijn stoel. Na een eindeloze discussie die zich ergens ver in mijn achterhoofd afspeelde, had het verstandige stemmetje het toch gewonnen van het lakse gebrom. Ik was begonnen met leren voor mijn examens, en nog goed ook! De samenvattingen die ik in een speciaal mapje had opgeslagen, lagen al dagen te pronken op mijn bureau, en zelfs wiskunde begon ik (voor zover dat mogelijk is) te begrijpen. Helaas waren de punten die ik in het begin van het jaar gehaald had niet allemaal even hoog, maar misschien kreeg ik het in de examenweek voor elkaar mijn gemiddelden even flink op te krikken. Wanneer mensen nu aan me vroegen of ik het spannend vond om examen te doen, hield ik mijn hoofd koel. Ik antwoordde meestal nonchalant- en waarheidsgetrouw- dat ik het heel spannend vond, maar dat ik er wel vertrouwen in had. Wat een goede voorbereiding niet allemaal voor elkaar kan krijgen!
Mijn vader kwam de kamer binnen, en hij wierp meteen een verbaasde blik op de boeken die voor me uitgestald lagen.
'Ben je nu nog steeds aan het leren? Wat goed!' Ik kon een trotse grijns niet onderdrukken, en voelde me lichtelijk euforisch toen ik hem mijn franse (!) sollicitatiebrief liet zien.
'Het is maar een oefenopdracht, maar in de examenweek moeten we een échte maken,' zei ik toen mijn vader hem met open mond teruggaf. Hij wist zo te zien even niet wat hij moest zeggen; waarschijnlijk vroeg hij zich af wie in godsnaam zijn dochter had opgegeten.
Mijn zusje had haar jas opgehangen en liep nu ook naar me toe, alvorens breeduit op de stoel tegenover me neer te ploffen.
'Nerd!' zei ze toen ze zag waar ik mee bezig was geweest. Ik glimlachte weer.
'Inderdaad.'

Toekomstvisie.

2010-11-09T06:29:00.000-08:00

Ik niesde voor de vijfde keer en besefte dat ik nu toch wel eens achter de tv vandaan zou moeten komen: de herhalingen van de herhalingen van omroep Max kwamen me onderhand de keel uit, en de nieuwste afvalmethodes van Tellsell zorgden er alleen maar voor dat ik me nog verschrikkelijker voelde. Langzaam hees ik mezelf uit de bank, maar ik had er meteen spijt van. Mijn hoofd begon opstandig te bonken en alle spieren in mijn lichaam deden hun best me terug te trekken in mijn veilige, warme hoekje. Ik probeerde het te negeren en beklom de trap zoals een peuter dat zou doen; met handen en voeten wist ik enigszins stabiel mijn bed te bereiken. Toen ik mezelf comfortabel onder mijn driedubbele dekbed had geïnstalleerd, voelde ik me ineens heel erg nutteloos. Het enige wat ik de afgelopen dag had gedaan aan school kwam totaal niet overeen met mijn zelfgemaakte schema, en vandaag zou ik zeker wéér de hele dag in bed liggen! Chagrijnig wierp ik één been uit bed, en even later volgde de tweede. Langzaam pakte ik een schoolboek uit mijn kast en begon te lezen, maar mijn hoofd stond niet toe dat ik de tweede alinea bereikte. Met een grote zucht liet ik het boek op mijn bed vallen en ging op de rand zitten. En wat nu?
Ik strompelde naar de computer en besloot mijn e-mail te checken. Maar toen ik inlogde en met veel verwachting mijn twee-dagen-niet-geopende mailbox zag, kon ik wel huilen: u heeft 0 nieuwe berichten. Waarom zaten de pleziergoden me zo dwars? Uit stompzinnige verveling begon ik mijn eigen naam te googelen, en zoals verwacht leverde het geen enkel resultaat op. Maar opeens schoot me een geweldig én nuttig idee te binnen. Ik begon driftig te typen en langzaam verscheen er een glimlach op mijn gezicht.

Toen ik een halfuurtje later in mijn warme bed lag, voelde ik me al een stuk beter. Mijn hoofd protesteerde nog lichtelijk tegen het heftige internetgebruik van zo-even, maar ik had mijn doel bereikt: ik wist wat ik zou gaan studeren! Ik had me zelfs ingeschreven voor de open dag én een dagje proef-studeren voor de opleiding die mijn toekomst zou bepalen. Na tientallen testen en een paar grondige onderzoekjes was het resultaat duidelijk: Journalistiek!
Ik draaide me om en lag ineens oog in oog met het schoolboek dat ik geprobeerd had te lezen vóór ik achter de computer had gezeten. Een duistere gedachte overviel me: ik had weliswaar helemaal uitgestippeld wat ik zou gaan doen ná mijn eindexamen, maar die moest ik natuurlijk eerst nog eventjes halen...

Nog 3 weken.

2010-11-07T14:05:00.000-08:00

Met veel moeite had ik me toch eindelijk door het Franse boekje weten te worstelen. Het boekverslag lag precies op tijd bij de lerares op haar bureau, en stiekem was ik toch wel een beetje trots op mezelf. Maar diezelfde dag nog was de trots verstoten door een totaal ander gevoel; stress. Nog maar drie weken tot de eerste schoolexamenweek, en de tweehonderd bladzijden die voor filosofie geleerd moesten worden bleven aan me knagen. Zou ik niet onderhand eens moeten beginnen met leren? En het profielwerkstuk moest ook onderhand maar eens geschreven worden. Elke keer als de leraar ernaar vroeg, antwoordde ik met mijn schijnheiligste gezicht dat ik bezig was met het zoeken van naslagwerken - in werkelijkheid was ik bij het kleine boekje dat de basis vormde van het werkstuk pas op de helft.
Ik bladerde koortsachtig mijn agenda door en zag de geel-gemarkeerde regeltjes overal opduiken. Paniek kreeg toch langzaam de overhand toen ik zag wat ik allemaal nog moest doen, en ondertussen bleef die verdomde leeslijst van Nederlands ook maar prominent aanwezig. Ik nam een lastig, maar verstandig besluit: ik zou moeten beginnen met leren. Het eerste wat me te binnen schoot waren de tweehonderd pagina's uit het filosofieboek, en ik spurtte meteen naar mijn kamer om het te halen. Na een uitbundige zoektocht was de teleurstelling groot: het boek lag nog op school, veilig opgeborgen in mijn kluisje (waar ik hem overigens ook zelden uithaal). Ik borg alle boeken die ik lukraak uit mijn kast had getrokken weer op en deed mijn agenda weer open. Het slimste om mee te beginnen was dan toch wel het profielwerkstuk, dat verreweg de meeste tijd vergde. Ik pakte het kleine boekje op - 'In dubio' van Rob Wijnberg - en sloeg het open op de bladzijde waar ik gebleven was. Al lezend liep ik naar beneden, maar op de bank was mijn interesse eigenlijk alweer weggeëbd. Ik probeerde zo goed als mogelijk te begrijpen wat er stond, maar de televisie won mijn aandacht. Mijn moeder had het NK schaatsen aangezet, en schaatsfan die ik ben, was ik constant afgeleid door de spannende strijd op de 1500 meter vrouwen, waar de dokter-Bibber-regel steeds maar overschreden werd.
Een klein kwartiertje later lag mijn kleine boekje onder een kussen op de bank, onzichtbaar voor mijn sluimerende stress-signalen...

De grote troost.

2010-10-26T05:45:00.000-07:00

Ik zuchtte. Het moest er nu echt maar eens van komen.
Voorzichtig deed ik voor de eerste keer in de herfstvakantie het kastje met schoolspullen open. Helaas hadden de leraren Nederlands, Frans en filosofie er wel voor gezorgd dat mijn vakantie niet onbezorgd kon worden gevierd. De boeken die ik moest lezen lagen op een indrukwekkend hoge stapel in het kastje.
Afgelopen week had ik me met veel pijn en moeite door mijn eerste boek geworsteld; Tirza, van Arnon Grunberg. Ik vond het een vreselijk boek.
Nu was dus het volgende vak aan de beurt; Frans. De verplichte leeslijst zag er in eerste instantie niet zo verschrikkelijk uit. Ik was zelfs blij met het formaat van enkele boeken die ik in mijn handen kreeg geduwd; nog geen honderd pagina's per stuk! Totdat ik me realiseerde dat ik de boeken in het Frans zou moeten lezen. Een catastrofe dus.
Ik haalde een klein, wit boekje tussen de rest vandaan. 'L'amant,' las ik voor. 'De... ja, wat betekent dat in godsnaam?' Ik voelde de frustratie omhoog komen. 'Honderdeenenveertig bladzijden...' Hoe zou ik door een boek heen kunnen komen als ik niet eens begreep wat de titel inhield? Ik sloeg het boekje open. Ook de eerste twee bladzijden waren totale abracadabra voor me.
'J'ai quinze ans et demi,' begon ik op een willekeurig punt te lezen. Dat zou ik toch moeten weten! Ik ben vijftien en een half, dacht ik triomfantelijk. Intens gelukkig begon ik aan de volgende zin: 'C'est le passage d'un bac sur le Mékong. L'image dure pendant toute la traversée du fleuve.' Mijn stem stokte.
'Dit is een passage van een... op de Mékong... De zware afbeelding tijdens heel de...' Ik hakkelde er weliswaar stug doorheen, maar begreep er geen hout van.
Met hangende schouders installeerde ik mezelf voor de computer. De zoekmachine op de homepagina zou vast uitkomsten bieden.
Ik begon te typen.
"Vertaling, l'amant, Marguerite Duras"

Nog vijf weken...

2010-10-24T06:46:00.000-07:00

'O!' Mijn mond viel open van verbazing toen ik de schoolsite bekeek. Naast de wijzigingen in het rooster die ik eigenlijk wilde bekijken, vond ik geheel tegen mijn wil in een andere link. 'Nee, nee, neenee...'
Mijn zusje kwam de kamer binnen en moest lachen om mijn belachelijke gezicht.
'Wat is er?' vroeg ze terwijl ze probeerde te bekijken wat ik op de computer had geopend.
Ik schudde verdwaasd mijn hoofd, probeerde mezelf enigszins onder controle te krijgen en deed vlug mijn mond dicht.
'Uhm...' Eigenlijk vond ik mezelf ook behoorlijk stom toen ik besefte wat er voor mijn paniekaanval had gezorgd. 'Mijn examenrooster staat op internet.'
'Hmm.' Mijn zusje vond het niet interessant genoeg om te blijven staan en greep een mandarijn uit de fruitschaal. Terwijl ze hem probeerde te pellen, rook ik de scherpe lucht van het fruitstuk al van afstand. Ik moest niezen. Op school had ik er ook altijd een hekel aan wanneer iemand naast me een mandarijn zat te pellen, terwijl ik mijn boterhammen aan het opeten was. De geur van de mandarijn kon dan mijn complete eetlust bederven.
Ook mijn moeder kwam de kamer binnen.
'Jip, weet jij waar mijn agenda ligt? Ik kan hem nergens vinden.' Ze gooide wat papieren opzij en snuffelde tussen de rommeltjes op het bureau.
'Nee, nergens gezien.' Ik keek weer op het scherm van de computer.
'Hé, mam. Mijn rooster voor de examenweek staat al online.'
'En? Heb je een fijn rooster?' De luchtige toon van mijn moeder maakte me iets meer op mijn gemak. Ik knikte.
'Er is niet echt veel mis mee, nee. Op vrijdag en dinsdag heb ik zelfs vrij.'
'Oh, dat is leuk!' Ze zocht nog steeds naar haar agenda.
'Maar...'
Mijn moeder gaf de hoop op en ging rechtop staan.
'Wat is er?' vroeg ze toen ze mijn betrokken gezicht zag.
'Nou, gewoon...' Ik zuchtte. 'Ik ben gewoon bang dat ik mijn examens verpest.'
'Welnee!' Mijn moeder glimlachte liefdevol. 'Je doet het echt goed, dat weet ik zeker. Je hoeft je nergens zorgen over te maken, hoor.'
Ik knikte nog een keer.
'Tsja, misschien heb je gelijk. Ik doe in ieder geval mijn best.'
Mijn moeder legde haar hand op mijn hoofd.
'En meer kun je niet doen, lieverd.'

Introductie.

2010-10-21T08:41:00.000-07:00

'Zozo, dus jij gaat dit jaar eindexamen doen?'
Ik kromp ineen bij het horen van dit ogenschijnlijk gewone zinnetje. De schoolvriend van mijn vader keek tevreden over de rand van zijn ouderwetse bril terwijl hij mij van top tot teen in zich opnam.
'Vind je dat niet spannend?'
Ik wist met moeite een grimas op mijn gezicht te toveren voor ik de vriendelijke man in de ogen durfde te kijken.
'Tsja, het is wel spannend, ja...' Mijn stem stierf langzaam weg, maar de vriend van mijn vader leek het niet te merken. Hij glimlachte, alvorens hij opstond en mijn vader een hand gaf.
'Het was leuk je weer te zien,' zei hij. 'En Jip, succes op school!'
Mijn vader grijnsde trots, en ik stak mijn hand op om de vriend te bedanken. Toen mijn vader de man naar de voordeur bracht, veegde ik de kleine zweetdruppeltjes die plots waren opgekomen van mijn voorhoofd af.
'Eindexamen,' fluisterde ik. Ik moest er niet aan denken.